Heb ik het al eens verteld? Dat Michelle en ik op een middag in de keuken staan en alle pakjes, smaakversterkers en andere zooi hebben geëlimineerd? Inmiddels is dat meer dan 10 jaar geleden en wij hebben er nooit spijt van gehad. Hoezo zou je een pakje bami-mix over je mie strooien? Of een pot bolognese-saus door je spaghetti husselen? Ok, eerlijk is eerlijk, een bouillonblokje gebruik ik ook nog wel. Ik zal zeker niet beweren dat ik smaakversterker-loos door het leven ga maar ik probeer het zoveel mogelijk te vermijden. En soms mislukt er dan wel eens wat. Zo ook afgelopen zondag.

Ruim 15 jaar bestaat onze eetclub; wij zijn met z’n tienen. De club is ontstaan door hele goeie vrienden die houden van lekker eten, drinken en gezelligheid. Iedere 3 maanden kookt iemand van ons voor de anderen. En nu was ik aan de beurt. Helemaal leuk om te doen en alle details moeten wat mij betreft kloppen. Het thema was een ‘lazy sunday afternoon’ en zo letterlijk werd dat ook opgevat. Het tuig verscheen in joggingbroek, pyjama en sloffen.
De bitterballen met eend had ik al klaar – een rustgevend karweitje om te maken en ze vielen goed in de smaak. Samen met de mousserende pinot noir rosé helemaal af!
Het voorgerecht een rode risotto; met biet en een plak brie de meaux. De Vigné Lourac uit Gaillac, Frankrijk (houtgelagerd en gemaakt van de Mauzac druif – best complex) was er heerlijk bij- wát een smaken joh!
Als hoofdgerecht een piepkuiken met krieltjes en een frisse salade. Hierbij de Corte Ortone uit Brindisi, Italie; die hebben we geschonken tijdens onze wijn-spijs proeverij ‘Weelderige Wijnen’. En weelderig was tie.
En last but not least: het nagerecht. En daar ben ik dus niet zo goed in. Zoet prikkelt mijn smaakpapillen niet echt en waarschijnlijk om die reden heb ik het meeste werk aan toetjes.

Bij de ‘beschonken herfstvlaaitjes’ hoort een vanillevla. Die maak ik natuurlijk zelf..
Na 6 minuten zachtjes roeren met een houten lepel zou het room-ei goedje binden, zegt het recept. Niet koken, dan gaat het schiften. Na 10 minuten het advies opgevolgd te hebben zie ik nog nul verandering in de pan. ‘Geduld Yolande’ hoor ik mijzelf zeggen. Maar toch, na 20 minuten ben ik het zat. Dan toch maar die maïzena erbij – het begin van het eind.. Eén eetlepel gaf geen resultaat, twee ook niet en uiteindelijk zat er een half pakje in. Gadver. Onder in het pannetje begon het geheel samen te klonteren. Uiteindelijk heb ik het vuur hoger gezet, de houten lepel aan de kant gegooid en het goedje wellustig opgeklopt met een garde. En ja hoor, het ging binden! Weliswaar vol met klontjes, maar ok. Door de zeef, afdekken en in de koelkast. De smaak was goed, de klontjes heeeel klein en dus heb ik het gebruikt. Het vlaaitje bestond o.a. uit geroosterde walnoten, en samen met de Pineau de Charente kwam het gelukkig toch nog goed.